• 30.07.2021 15:52

САРИСА

Прв македонски конзервативен портал

Расел Кирк – поборник на традиционалистичкиот конзервативизам и истакнат соработник на Фондацијата Херитиџ

Расел Амос Кирк (19 октомври 1918 – 29 април 1994), бил американски политички теоретичар, моралист, историчар, социјален критичар и книжевен критичар, познат по своето влијание врз американскиот конзервативизам во 20 век. Неговата книга „Конзервативниот ум“ од 1953 година му даде форма на повоеното конзервативно движење во САД. Тој го следеше развојот на конзервативната мисла во англо-американската традиција, давајќи им особено значење на идеите на Едмунд Бурк. Кирк се сметаше за главен поборник на традиционалистичкиот конзервативизам.

Кирк често објавуваше колумни во две американски конзервативни списанија, за кои тој помогна да се основаат. Национален преглед во 1955 година и Модерно доба во 1957 година. Подоцна беше признат за истакнат соработник на Фондацијата Херитиџ, каде што одржа голем број предавања. Тој беше и соработник за списанието „Хроника“ (месечно списание на Институтот Рокфорд, списание во кое се истакнале многу проминентни конзервативци) . Во 1989 година, тој беше врачен со Медал од страна на претседателот Роналд Реган.

Кирк разви шест „канони“ на конзервативизам, кои Расел ги опиша како:

Верување во поредок, кој Кирк го опишал како традиција, божествено откровение или природен закон, Љубов кон „разновидноста и мистеријата“ на човечкото постоење, Убедување дека општеството бара наредби и класи кои ги нагласуваат „природните“ разлики, Верување дека имотот и слободата се тесно поврзани, вера во обичајот, конвенцијата и признание дека иновациите мора да бидат врзани за постојните традиции и обичаи, што повлекува почитување на политичката вредност на претпазливоста. Кирк кажал дека христијанството и западната цивилизација се „незамисливи едни без други“ и дека целата култура произлегува од религијата. Кога се распаѓа религиозната вера, културата мора да опаѓа.

Според Кирк конзервативецот од дваесеттиот век се грижи, пред сè, за обновување на духот и карактерот – со повеќегодишниот проблем на внатрешниот поредок на душата, враќањето на етичкото разбирање и религиозната санкција врз која треба да живе. Ова е највисок конзервативизам. Конзервативецот мисли на политика наменета за зачувување на редот, правдата и слободата. Идеологот, напротив, мисли на политиката како револуционерен инструмент за трансформација на општеството, па дури и трансформација на човечката природа. Во неговиот марш кон Утопија, идеологот е безмилосен.